Son Toño Núñez. Un home… Nacín ás beiras do riu Navia hai xa máis de medio século. Bastante máis. E medrei no vale de Suarna, ó pé dos Ancares,  entre néboas de timidez e xeadas de complexos. Quixen xogar no Real Madrid e ser cantante de orquestra. E casar cunha moza rubia… O primeiro bico sóubome a tabaco… Despois… Despois… quixen ser poeta…

Medraron os anos… A timidez funa amansando. E os complexos… Os complexos xa  non me acordo como eran… Si que me acordo, si… Pero revireime e volvinme un destemido, un arroutado. Porque a vida deu en tratarme ben. Certamente, o Real Madrid quedou en Iris de Magoi, a orquestra chamouse coro Lugh e a rubia volveuse morena. Mais, si, a vida púxose de cara comigo e repúxenme. 

Labrego da palabra, fun colleitando versos, versos que recollín nun libro que titulei Poemas de Amor en Outono. E unha gavela de contos para nenas e nenos. E cancións. Tamén algúns relatos. Mesmo, de cando en vez, dáme por escribir artigos de opinión. 

E  vou así, engaiolado, pola beira da vida… Camiño da morte…

Comparte

Compartir en facebook
Compartir en whatsapp
Compartir en twitter
Compartir en email

Síguenos en

Copyright LugoSempre.com 2021

Política de privacidad